دانشگاه تبریز، با کسب عنوان نخست نمایشگاه دستاوردهای سی ساله وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ، لوح تقدیر دکتر محمد مهدی زاهدی وزیرعلوم ،تحقیقات و فناوری را دریافت کرد.

رییس دانشگاه تبریز با اعلام این خبر گفت: بر این اساس دانشگاه تبریز رتبه اول گروه الف دانشگاه ها به خود اختصاص داده است.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه تبریز،دکتر سید محمد تقی علوی افزود: دانشگاه تبریز همچنین در بخش اطلاع رسانی به دلیل فعالیت های انجام شده از جمله انتشار نشریه روزانه تحت عنوان "جارچی" در این نمایشگاه و انعکاس اخبار فعالیت های علمی و پژوهشی دانشگاه تبریز از طریق  ترتیب دادن مصاحبه با خبرنگاران رسانه های گروهی نیز تقدیر شد.

به گفته وی دانشگاه تبریز در نمایشگاه دستاوردهای سی ساله وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری با به نمایش  گذاشتن فعالیت های مختلف این دانشگاه در عرصه های علمی ،آموزشی ، عمرانی و پژوهشی در قالب های متنوع از جمله  فیلم سی دی ، بنر، و همچنین اختراعات و ابداعات جدید محققان و پژوهشگران این  دانشگاه شرکت داشت.

دکتر علوی برگزاری مسابقه فرهنگی ، انجام نظرسنجی از بازدیدکنندگان را از دیگر اقدامات غرفه دانشگاه تبریز  در طول مدت برگزاری این نمایشگاه برشمرد و گفت: در طول مدت برگزاری این نمایشگاه علاوه بر اعضای هیئت علمی و محققان این دانشگاه، مدیران دانشگاه تبریز در غرفه این دانشگاه حاضر وپاسخگوی بازدیدکنندگان بودند.

همین گزارش حاکی است نمایشگاه دستاوردهای سی ساله وزارت علوم، تحقیقات و فناوری از یکم تا پنجم دی ماه در محل مصلای امام خمینی(ره)  تهران با شرکت دانشگاه­ها، مراکز پژوهشی و پارک­های علم و فناوری کشور در قالب 300  غرفه، برگزار شد.

موسيقي از نظر نقش پيام رساني و تاثير گذاري مي توان به گونه هاي زير تقسيم بندي كرد :

الف- موسيقي عاطفي :

اجراي اين موسيقي ها به صورت آوازي است مادر با آوايي حزين احساسا ت  و آرزوهاي خود و تمايلات عاطفي خود را به فرزندانش ابراز مي دارد . اين گونه موسيقي را لالايي و در اصطلاح تركمني ( هودي)‌   hudi مي نامند.

ب – موسيقي تغزلي :

  در اين گونه همان طور كه از عنوان آن بر مي آيد خواننده سوز و گداز عاشقانه و شرح هجران و فراق معشوق را بيان مي دارد موسيقي تعزلي تركمني را مي توان به دو شكل ( لاله ) خواني  lale   و چوپاني خواني تقسيم كرد  لاله را دختران  جوان در جمع همسالان خود مي خواند . يكي از دختران سازي به نام (قاووز) كه همان زنبورك است مي نوازد و يكي از دختران كه از صداي خوشي بهره مند است مي خواند و شورش بر مي انگيزد .چوپاني خواني هم نوعي موسيقي تعزلي است كه چوپانان به همراه نواي ني خويش  اشعاري را در شكايت از سختي روزگار و در هجران و فراق يار مي سرايد و مي خواند.

پ-موسيقي حماسي رزمي:

در اين گونه از موسيقي (بخشي)همراه با نواختن دوتار به خواندن اشعاري مي پردازند كه شرح قهرماني ها و حماسه آفريني ها ي مبارزين وقهرمانان ملي است شيوه اجراي اين موسيقي ها به صورت( نقل خواني) است.

ت- موسيقي بزمي :

اين گونه موسيقي ها در مجالس عروسي و جشنهايي از اين دست اجرا مي شود و اشعاري كه همراه با اين گونه موسيقي مي آيدمحشون   از لطف و زيبايي و اميد به زندگي و ياد آور روزهاي خوشي مي باشد.

ث- موسيقي آييني :

اين موسيقي در آيينها و مراسم خاصي اجرا مي شود و در آن رابطه انسان با خدا و مفاهيم معنوي زندگي بيان مي شود

موسيقي آييني در چهار شكل 1-مولودي خواني 2-نوحه خواني  3- ذكر 4-پر خواني    در ميان مردم رخ مي نمايد و هر كدام كاربرد و يژه اي  در ميدان عمل خواص خود را دارا مي باشد .

منبع: عاشق ترکمن صحرا

به این وسیله من به طور رسمی از بزرگسالی استعفا می دهم و مسوولیت های یک کودک هشت ساله را قبول می کنم .

می خواهم به یک ساندویچ فرو شی بروم و فکر کنم که ان جا یک رستو ران پنچ ستاره است .

می خواهم  فکر کنم شکلات از پول بهتر است چون می توانم ان را بخورم .

می خواهم زیر درخت بلوط بزرگ بنشینم وبا دوستانم بستنی بخورم.

می خواهم درون چاله ای اب بازی کنم و باد بادک  خود را در هوا پرواز دهم.

می خواهم به گذشته بر گر دم ٫وقتی همه چیز ساده بود ٫وقتی  داشتم رنگ های جدول ضرب و شعر های کودکانه را یاد میگرفتم ٫وقتی نمی دانستم که چه چیز هایی نمی دانم و هیچ اهمیتی هم نمی دادم .

می خواهم فکر کنم که دنیا چه قدر زیباست وهمه راست گو و خوب هستند.

می خواهم ایمان داشته با شم که هر چیزی ممکن است و می خواهم که  از پیچیدگی های دنیا  بی خبرباشم .

می خوا هم دو باره به همان زندگی ساده ی خود برگردم ٫نمی خواهم زندگی من پر شود از کوهی از مدارک های اداری٫ خبر های ناراحت کننده ٫صورت حساب٫ جریمه و...

می خوا هم به نیروی لبخند ایمان داشته با شم ٫ به یک کلمه ی محبت  امیز٫ به  عدالت٫به صلح٫به فرشتگان٫به باران ٫و به ...

این دسته چک من٫کلید ماشین ٫کارت اعتباری و بقیه  مدرک ها  مال  شما .

من به طور رسمی از بزرگ سالی استعفا می دهم.

پوشاک مردان را می توان به دسته تقسیم کرد:

الف: سنتی/قدیم   ب: جدید

پوشاک سنتی یا قدیم که تا قبل از رضاخان و تشکیل حکومت پهلوی رایج بود و پوشاک جدید که رضاخان به نام متحدالشکل کردن، تهاجم بزرگی را علیه پوشش اقوام ایرانی صورت داد که محصول غرب بود. در این بخش به بررسی پوشاک سنتی مردان ترکمن می پردازم.

1- پیراهن مردان

پیراهن مردان ترکمن، فراخ بود، آستین های گشاد که به صورت دامن تا چهار انگشت بالای زانو امتداد داشت. از این پیِراهن ها در تمام اوقات شبانه روز، هم به عنوان لباس رو و هم به عنوان لباس زیر استفاده می شد. اما امروزه چنین نیست و ترکمن ها نیز همچون دیگر اقشار ایرانی از پیراهن های دوخت شرکت های تولیدی استفاده می کنند.

مردان ترکمن در طرح یقه ی پیراهن از دو مدا پیروی می کردند:

الف) صوپی یقه/ صوفی یقه: یقه ای است مدور و بدون پایه. در سمت چپ این یقه، چاکی ایجاد می کردند تا پوشیدن و در آوردن آن آسانتر شود، اما دکمه نداشت و به جای آن از نخ چند لایه و به هم تابیده استفاده می کردند که به نام یاقایوپی/نخ یقه خوانده می شد. حاشیه ی این نوع یقه رامعمولا سوزن دوزی می کردند که چویژه نام داشت.

ب) کج یاقا/یقه ی کج: که به آن یقه کناری هم می گویند. یقه و سر آستین های این نوع پیراهن ساده است.

روحانیون ترکمن هنوز هم از پیراهن های سفید با دامنی بلند استفاده می کنند، اما یقه آن مثل سابق صوفی یقه نیست بلکه به تقلید از روحانیون فارس تهیه می شود که یقه ای مدور، پایه دار و دارای دکمه است. این پیراهن ها معمولا از جنس نخ های پنبه ای کتانی است.

2- چاتال

جامه ای بود سبک که در هنگام آلامان یعنی یورش به دشمن می پوشیدند و آن از جامه ی خانگی کوتاه تر بود.

3- بؤروک

بؤروک کلاهی است که دختر و پسر (هر دو) از آن استفاده می کردند و در هر دو سوزن دوزی شده است. با این تفاوت که بؤروک دختران مزین به انواع زیورآلات است اما بؤروک پسران، ساده و بدون زینت است.

4-تلپک

تلپک یا کلاه مخصوص ترکمن ها انواعی دارد به شرح زیر:

الف) کلاه معمولی که از پوست بره سیاه به نام قره کل تهیه می شد و کم پشم اما مجعد بود. این کلاه شکلی مخروطی ناقص دارد و معمولا جوان تر ها از آن، استفاده می کردند.

ب) کلاهی که از پوست بره سیاه اما پر پشم دوخته می شود و به شکل نیم دایره است. از این نوع کلاه، معمولا مردان مسن و به اصطلاح یاشولی ها استفاده می کنند.

تلپک ها با نام های مختلفی شناخته می شوند که عبارتند از: بوخار تلپک، دومه تلپک، شیپرمه تلپک، ثیکلمه تلپک

5- چاکمن

بالا پوشی است بلندتر از کت های معمولی و انواعی دارد:

الف) اینچه چاکمن: که از کرک نرم شتر تهیه می شود، بدین جهت جنس آن، مرغوب و ظریف است.

ب) یوغین چاکمن: که از کرک زبر شتر تهیه می شود.

6- جولبار/ شلوار

این پوشاک را مردان کهنسال، در روزهای جشن و از بالای تنبان می پوشیدند، جولبار، برشی معمولی داشت و از دو قسمت اصلی درست می شد:

الف) قسمت اصلی: که قوزک پاها را می پوشانید.

ب) خشتک: که برشی نزدیک به ذوذنقه ی دو قلو داشت. این نوع شلوار به وسیله ی نخی پنبه ای به نام اوچقورباق/ بند تنبان به دور کمر محکم می شد که از درون لیفه ی شلوار عبور می دادند و گاهی نیز به دو انتهای اوچقورباق به عنوان زینت، منگوله ای به نام هوتوز می بستند.

پارچه ی جولبار معمولا به رنگ نیلی بود و گوگ ماووت/ ماهوت آبی نامیده می شد.

7- بالاق/ تنبان

بالاق نیز مانند شلوار برشی ساده داشت، اما مردان مسن از پارچه ای سفید و برای جوان تر ها از پارچه های سبز و نیلی استفاده می شد.

8- أوچمک

این پوشش را فارسی زبان ها پوستین می گویند و مخصوص استفاده در فصل زمستان است که از پوست گوسفند یا بره تهیه می شود و بخش بیرونی آن را با استفاده از رنگ های طبیعی به رنگ زرد در می آوردند.

آستین پوستین، بلند و از شانه به سمت مچ دست باریک می شود اما قسمت جلوی آن بدون قلاب یا دکمه است. برای بستن جلوی سینه از قوشاق یعنی دستاری که به دور کمر می پیچند استفاده می شود. أوچمک انواعی درد و معروف ترین آن ثیلکمه أوچمک است.

9- پالتون / پالتو

پالتون نیز همچون اوچمک در زمستان ها مورد استفاده قرار می گیرد. روپوشی است از پارچه های راه راه که به صورت دامنی بلند با آستین های صاف و سوراخی در سر آستین ها دوخته می شود. قسمت جلوی این پوشاک مثل پالتوهای معمولی از هم باز است اما بدون دکمه در نتیجه برای ثابت نگه داشتن آن و پوشاندن جلوی سینه از کمربندی چرمی/ قوشاق استفاده می کردند.

10- دؤن

پوششی است اصیل و بلند که تا زیر زانو می رسد و برحسب رنگ و دوخت دو نوع است.

الف) قیزیل دؤن: که از ابریشم کاملا قرمز دوخته می شود.

ب) قارا مادون: که رنگ آن متمایل به زرد است. دوخت این پوشش یکنواخت نیست و از پارچه های راه راه و گاهی رنگارنگ تهیه می شود. بر حاشیه ی دؤن، نوارهای سوزنی دوزی شده از نوع آلاجایوپ (1) وجود دارد که موجب زیبایی دؤن می شود. بر کمره ی دؤن کمربندی از شال می بندند که قوشاق یا ترمه شال می گویند و گاهی نیز آن را با سکه های نقره ای آرایش می دهند.

پی نوشت:

1- آلاجایوپ: دو نخ سیاه و سفید یا تیره و روشن است که به هم تابیده اند.